Ok, każda z nas podświadomie się nastawia, że z początku może być ciężko.
Ale:
Matka pracuje 24 godziny na dobę 7 dni w tygodniu.
Stop.
Poprawka.
Nie pracuje.
HARUJE.
Jak maszyna.
Jak cyborg.
Nie zważając na to, czy ma siły i czy ma ochotę.
Do bólu.
Do opadnięcia rąk, głowy i cycków.
Daje z siebie nie 100% ale co najmniej 300.
Ma dosyć przynajmniej kilka razy dziennie ale nie może powiedzieć jak w tej reklamie:
'coś mnie bierze, nie daję rady, biorę dziś sobie wolne, poradzisz sobie?'
a dziecko stoi zszokowane na środku pokoju.
Jeszcze taka, która ma komfort posiadania pracującego męża i może pozwolić sobie na pozostanie z dzieckiem w domu to pikuś w sumie. Pesteczka.
Pracująca matka to ostry hardcore.
Dwa etaty, z tym, że ten domowy traktowany przez resztę społeczeństwa jak wolontariat lub gorzej.
No bo przecież dobrowolnie, sama chciała dziecka, narzuciła sobie kierat, to ma.
Samotna pracująca matka to w ogóle jakieś science fiction,
dla mnie czysta abstrakcja, szczerze podziwiam, że sobie radzą.
Powinno się je jakoś honorować, medalem chociaż.
O tak. Nie neguję tego, że gro matek ma pomoc męża, rodziców-dziadków i tabunu cioć, i wujków (co do mnie, to wygrałam w tej kwestii niewątpliwy złoty los na loterii).
I wszystko fajnie o tyle, że jest to gwardia w głównej mierze od rozpieszczania, dopieszczania, słodzenia i psucia.
A jak dzieć zacznie stękać i kwękać, ryczeć, wyć i jazgot czynić, gwardia przyboczna ustępuje matce pierwszeństwa niezwłocznie.
Matka najlepiej przewinie, najlepiej nakarmi, najlepiej ukołysze, najlepiej... w sumie wszystko.
Ona po prostu jakimś siódmym zmysłem powinna wiedzieć zawsze.
Gnać na ratunek.
Miałam dziś dzień z serii: plany poszły się ...ać.
Tfu.
Że w sensie nastąpiły nieprzewidziane zmiany spowodowane przypadkiem losowym.
Nie pojechaliśmy na groby, nie pojechaliśmy w odwiedziny.
Małż chory, przeziębił się niemiłosiernie. Z delegacji dowlekł się jakoś ostatkiem sił, z przystankiem u lekarza, gdzie nie na ładne oczy za to z marszu L4 i antybiotyk. Nie przesadzę, że zombie przy nim są piękne. Facet chory jak nieżywy. Leży i stęka. Na szczęście nie marudny i nie roszczeniowy, jaka ulga.
Ja lecę na wszelkich odgrypiaczach i innych panaceach na całe przeziębieniowe zło świata już od poniedziałku ze średnim na razie skutkiem. Szala zwycięstwa z zarazkami powoli przechyla się chyba jednak na moją korzyść.
Dzieć cudownie upierdliwy, słoneczko mamusi przewredne, mamusiu noś mnie, bo jak nie, to będę się drzeć. Mamuniu, spać, godzinę mnie bujaj, nieeee nie będę leżała w wózku/ łóżeczku/ w ogóle nie będę leżała! NOŚ MNIE! Haha, jak miło, będę się śmiać, NIEEE, NIE SIADAJ! NIE KŁADŹ MNIE! CO ROBISZ! talalala, tak jak fajnie, noś mnie, NOOOŚ.
Dziadek na chwilę, babcia na chwilę, MAAAAMO< WEŹ MNIE NA RĘCE< SPAAAĆ< JEEEŚĆ< KUUUPA< MAAAAMO! o, babcia mnie karmi, spoko, spaaać, łóżeczko? MAAAAMO! CO ROBISZ> NA RĄCZKI!!! AAAAAAAAA!
mówię Wam, jeśli nie macie silnych nerwów, odpuśćcie.
Macierzyństwo potrafi nieźle człowieka zmasakrować.
To jest huśtawka emocjonalna, ok.
Ale to jest przede wszystkim ciężki fizyczny wycisk.
Dzień w dzień treningi od świtu do nocy.
Czasami ciąg godzin bez jeść, bez pić, bez siku.
Jest też masa dobrych, pozytywnych, cudownych momentów ale dziś jakoś nie o nich.
Dzieć w końcu padł. Śpi. Dziadkowie pomagali dzielnie jak mogli, chwała im za to.
A i tak dziś zwyczajnie padam na pysk.
Ręce osłabłe, prawie wiszą do podłogi.
o cyckach w ogóle szkoda gadać ;P
tak jakoś mi się zebrało, żeby dziś jeszcze, mimo zmęczenia usiąść i napisać ten cały wywód,
i tak się w trakcie pisania zastanawiam,
no bo kurcze,
ekstremalnie bywa, to fakt,
nerwy puszczają czasami i emocje sięgają zenitu
i chce się to rzucić w cholerę wszystko, i uciec
albo jest w sumie fajnie jak dzisiaj
satysfakcja mimo zmęczenia
ALE
tak sobie cholera myślę, że chyba mnie totalnie pogięło,
że chyba ja zwariowałam i dajcie mi kaftan,
bo wiem już, że będę tęskniła za moim małym niemowlaczkiem jak już urośnie
i... będę na pewno prędzej czy później chciała drugiego.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz